Afgelopen weekend mochten we 11 gezinnen verwelkomen die een papa of mama missen. Verhalen vol verdriet en gemis… maar ook vol kracht, liefde en dankbaarheid. Wil je weten hoe zo’n weekend eruitziet?
Stel je voor dat je op vrijdagavond vol verwachting aankomt met je gezin op het lotgenotenweekend. Je zoon van 12 is met enige tegenzin meegegaan, maar hij is er toch. Voor jou? Voor zichzelf? Of omdat hij zijn moeder heel erg mist? Zeker weten doe je het niet, want praten is niet altijd even makkelijk. En dan, zaterdagochtend, in zijn groepje met vijf andere leeftijdsgenoten, spreekt hij uit: “Ik ben toch blij dat ik hier ben.” Om vervolgens op zondagmiddag naar huis te gaan met nieuwe herinneringen en een groep vrienden rijker.
Want dat is precies wat er in zo’n weekend gebeurt. Er ontstaan verbindingen die bijna vanzelfsprekend lijken. Bij de kinderen én bij volwassenen. Want samen verdrietig mogen zijn, zonder daar veel woorden aan te hoeven geven, is een van de krachtigste manieren om te verbinden.
Door het weekend heen zijn er verschillende activiteiten die bijdragen aan deze bijzondere verbinding. Na een eerste ontmoeting op vrijdagavond met de hartenceremonie, waarbij vrijwilligers en gezinnen kennismaken met elkaar en met de persoon die zij moeten missen, start de zaterdagochtend met een heerlijk gezamenlijk ontbijt, waarna ouders en kinderen in groepjes uiteengaan. We maken een ster voor op de herinneringsmuur, waarop alle papa’s en mama’s een plekje krijgen die zo gemist worden. Daarna is het tijd om even lekker buiten te spelen of binnen een spelletje te doen. Deze momenten van samenzijn met je groepje, met je gezin en de tijd eromheen, waarin je alle vrijheid hebt om te doen waar je behoefte aan hebt, wisselen zich gedurende het weekend af. Koken of afwassen hoeft niet, want daar wordt voor gezorgd.
We staan op verschillende momenten en manieren stil bij wie er gemist wordt en wat dat teweegbrengt: de mooie herinneringen, het verdriet, de boosheid, maar ook de vragen die er nog zijn. Op een manier die passend is bij de leeftijd van de kinderen.
En voor je het weet is het zondagmiddag. Een laatste ceremonie met alle gezinnen bij elkaar voordat iedereen weer zijn eigen weg gaat. Nieuwe herinneringen zijn gemaakt, oude herinneringen opgehaald. Tranen en gelach wisselen elkaar af en met feestelijke muziek wordt iedereen uitgezwaaid.
Onze stichting draait volledig op vrijwilligers. Dankzij hun inzet kunnen we deze weekenden mogelijk maken. Nieuwe vrijwilligers zijn altijd welkom, net als donaties om dit bijzondere werk voort te zetten.