Een dag vol verbinding, herkenning, herinneringen én plezier

De dag begon met een gezonde spanning. Want ook voor ons, de vrijwilligers, blijft het spannend om nieuwe gezinnen te mogen ontvangen voor een dag of weekend. Hoe zullen ze de dag beleven?

Met veel aandacht en toewijding hadden we gewerkt aan een mooi programma, met één belangrijk doel: lotgenoten met elkaar in contact brengen. En hoewel dat doel bij de opening van de dag eigenlijk al was bereikt, hoopten we vooral dat het voor alle gezinnen een fijne dag zou worden. Een dag vol verbinding, herkenning, herinneringen én plezier.

We begonnen in de gezamenlijke ruimte, waar we stilstonden bij de personen die zo gemist worden. Eén voor één werden de namen genoemd van de vaders en moeders die er niet meer zijn. Daarna kwamen de gezinnen naar de sterrenmuur om de naam van hun geliefde op een houten ster te schrijven. Langzaam vulde de muur zich met sterren. Een bijzonder moment waarop voelbaar werd wat ons allemaal samenbracht: we zijn allemaal iemand verloren van wie we ontzettend veel houden.

Daarna gingen de ouders en kinderen in verschillende groepjes uit elkaar om met elkaar in gesprek te gaan. Aan de hand van vragen werden verhalen gedeeld opzoek naar herkenning in elkaars ervaringen. Die verhalen brachten ook herinneringen naar boven. Herinneringen waaraan verschillende emoties verbonden zijn: blijdschap, boosheid en verdriet. Soms waren er ook weinig of geen herinneringen meer, simpelweg omdat het verlies al zo lang geleden was. Maar ook dat hoort bij rouw. Soms vervagen herinneringen en vergeet je hoe het vroeger was.

Na het verbinden en herkennen was het tijd voor plezier! Met laarzen of wandelschoenen aan trok iedereen het bos in. De ouders maakten een heerlijke wandeling, terwijl de kinderen samen aan de slag gingen met het bouwen van iets waarmee ze vervolgens een parcours konden afleggen. Er werd ook verstoppertje gespeeld en er was volop ruimte om samen te lachen.

Voor we het wisten, was het alweer tijd voor de laatste activiteit. Wat ging de dag snel! Deze activiteit stond in het teken van herinneren. We gingen namelijk samen een spel maken. Want samen een spelletje spelen is een laagdrempelige manier om met elkaar in gesprek te gaan, herinneringen op te halen én plezier te maken. Daarom wilden we de ouders en kinderen iets meegeven wat ze thuis kunnen gebruiken om met elkaar in gesprek te blijven over hun geliefde die er niet meer is.

Er werd volop geknutseld. Na afloop zaten de vingers onder het plaksel, de stiften en de glitters. Maar wat waren de creaties mooi geworden!

En toen was het alweer tijd om de dag samen af te sluiten. We kwamen opnieuw bij elkaar bij de sterrenmuur. Eén voor één haalden de gezinnen hun ster van de muur. Wat ze nog niet wisten, was dat deze ster onderdeel zou worden van het spel dat ze hadden gemaakt. Zo krijgt de overledene ook thuis, iedere keer wanneer het spel wordt gespeeld, een blijvend plekje.

De dag begon met spanning, maar die maakte al snel plaats voor verbinding. Er ontstond ruimte voor alles wat er mocht zijn: gesprekken, herkenning, plezier, ontspanning en natuurlijk ook verdriet. De ouders vonden elkaar tijdens de activiteiten, de lunch en de koffiepauzes. De kinderen zochten elkaar op in de groepjes, tijdens de opdracht in het bos en bij het knutselen.

Een dag lang waren we samen. Met dezelfde gevoelens, onzekerheden en tranen. Maar ook met herkenning, begrip en plezier.

Een dag waarop niemand er alleen voor stond in zijn of haar rouw.

Wij kijken terug op een ontzettend waardevolle dag. Een dag waarop we als Stichting Achter de Regenboog opnieuw gezinnen een stukje hebben mogen ondersteunen op hun pad van rouw.