Vaderdag is voor veel mensen een dag van samenzijn en mooie herinneringen. Maar als je je vader moet missen, kan deze dag ook extra beladen zijn. In deze persoonlijke bijdrage vertelt onze vrijwilliger en bestuurslid Patricia over het verlies van haar vader, de herinneringen die zij koestert en de bijzondere rol die muziek speelt in de verbinding die zij nog altijd met hem voelt.
De dag dat ik begin aan deze editorial is het toevalligerwijs ook nog eens de overlijdens dag van mijn lieve vader.
13 juni 1992, de dag dat ik uit mijn bed werd gehaald en de boodschap hoorde dat papa was overleden. Hij was al maanden ziek en in die nacht uiteindelijk overleden aan uitgezaaide huidkanker. Afscheid nemen kon pas dagen later omdat mijn vader al was weggehaald. Na die datum heb ik nooit meer Vaderdag gevierd, op school mocht ik iets voor mijn moeder maken, terwijl andere kinderen wel iets voor hun papa in elkaar knutselden. Ik vond dat stom, en wilde helemaal niets maken. Mijn vader was er niet meer, dus ik wilde helemaal niet stilstaan bij Vaderdag.
Nu 34 jaren later heb ik nog altijd moeite met het uitspreken van het woord Papa, een woord dat voor mij na al die jaren leeg voelt als het over mij gaat. Mijn papa, die is er al zo lang niet meer is. Het opschrijven of het uitspreken van die vier letters, dat ene woordje kan mij nog altijd raken.
Ondanks dat ik pas 9 jaren oud was toen mijn vader overleed en hij al enkele jaren ziek was heb ik wel hele mooie en fijne en leuke herinneringen aan hem. Zo deelden wij samen de liefde voor muziek. Wij voelden beide de emoties die in een stuk muziek zat, voelden elkaar daarin enorm aan. Sterker nog, sinds ik aan dit stuk ben begonnen speelt op de achtergrond mijn Spotify playlist, en al twee keer is zijn favoriete muziekstuk voorbijgekomen. Gerry Mulligan meets Ben Webster: Chelsea Bridge. Bijzonder vind ik het altijd hoe muziek toch onlosmakelijk met emoties gepaard kunnen gaan. Er zijn zoveel nummers of muziekstukken die mij terug kunnen brengen naar de fijne herinneringen die ik met mijn papa heb mogen delen. Soms is dit met een lach en soms met een traan. Ik weet nog goed dat ik dan vroeg aan mijn papa of hij: “dat liedje met die drums” nog eens wilde opzetten. En dan zaten we samen op de bank te luisteren naar Phil Collins In the air tonight. Toen ik begin 20 was ben ik, toen ik de kans had om Phil live te zien in Amsterdam, uiteraard naar een concert van hem gegaan. Wat er op zulke momenten door je heen gaat zijn zoveel emoties en een gevoel van weemoed. Wat was ik enorm blij dat ik dit ter ere van mijn vader kon doen.
Voor mij is deze gemene deler een rode draad door mijn leven, er zijn nummers en muziek die zoveel voor mij hebben betekent over de afgelopen jaren. Of dit nu in herinnering aan mijn vader was, een verbroken relatie. Het mooie van muziek is dat het verbindend werkt en je in gedachten soms nog kan wegdromen naar fijne herinneringen of een moment wat je met de muziek weer zo op je netvlies krijgt.
Of je nu dus heel recent of 34 jaar geleden een dierbare bent verloren, de pijn van het verlies wordt zachter, dragelijker, je vindt weer plezier in andere dingen. Tijd, met daarbij een stukje muziek of een mooie nieuwe herinnering, heelt uiteindelijk veel wonden. Voor mij heeft mijn papa, of zijn verlies dan in ieder geval een plekje in mijn leven, mijn hart en voor altijd verbonden in mijn ziel.
Dag papa, voor altijd in mijn hart.